Waarom een Moon Mom voor je dochter
Veel moeders denken, wanneer hun dochter nog jong is: wij hebben zo’n goede band, dat komt later ook wel goed tussen ons. En vaak is dat ook zo. In de kinderjaren vertelt een meisje alles aan haar moeder en is zij haar belangrijkste vertrouwenspersoon.
Maar wanneer een meisje in de puberteit komt, verandert er iets.
In het begin denken moeders vaak nog: ach, dat komt goed. Maar op een gegeven moment merk je dat je dochter steeds minder wil horen van haar moeder. Gesprekken worden korter, sommige onderwerpen worden vermeden, en je merkt dat ze zich op bepaalde vlakken afsluit.
En dat gebeurt vaak precies in de fase waarin een meisje zichzelf en de wereld begint te ontdekken. Ze ontdekt wie ze is, ze ontdekt vriendschappen, liefde, seksualiteit. En juist op dat moment kan het gebeuren dat ze denkt: mam, ik hoef van jou echt niks te horen over menstruatie, bloed of seksualiteit. Veel meisjes vinden het zelfs een beetje ongemakkelijk om te bedenken dat hun moeder ook ooit een jonge vrouw was die al die dingen meemaakte. Of dat ze deze dingen nu ook nog meemaakt!
Dat is helemaal niet raar. Sterker nog: het is een heel natuurlijk proces.
In de puberteit verandert namelijk ook het brein van een kind. Het brein wordt als het ware opnieuw ingesteld op loskomen van de ouders. Dat hoort bij deze levensfase. Een jongere moet zich losmaken om uiteindelijk een zelfstandig mens te worden.
Dus dat afzetten tegen ouders is eigenlijk een gezonde ontwikkeling.
Maar tegelijkertijd is het ook precies de fase waarin een meisje begeleiding nodig heeft. Ze heeft vragen over haar lichaam, over menstruatie, over relaties, over grenzen, over seksualiteit en over wie ze eigenlijk aan het worden is.
Van oudsher gebeurde die begeleiding niet alleen door de moeder.
Als je kijkt naar hoe mensen vroeger leefden — in stammen of in meer traditionele gemeenschappen — dan groeide een meisje op tussen meerdere vrouwen. Tantes, oudere zussen, buurvrouwen, grootmoeders. Er waren altijd verschillende vrouwen in haar omgeving met wie ze een band had.
Daardoor kon een meisje eigenlijk vanzelf kiezen bij welke vrouw zij zich veilig voelde.
En die vrouw kon haar begeleiden in onderwerpen waar ze misschien niet met haar moeder over wilde praten. De moeder wist vaak ook: deze vrouw is een veilige plek voor mijn dochter.
In onze moderne samenleving zijn we dat netwerk grotendeels kwijtgeraakt.
Vaak ligt alles bij de moeder. En tegelijkertijd is het juist de moeder van wie een meisje zich in deze fase losmaakt. Daardoor ontstaat er soms een soort leegte: een meisje heeft begeleiding nodig, maar wil het niet altijd van haar moeder ontvangen.
Dat betekent niet dat de band slecht is. Het betekent simpelweg dat dit een natuurlijk proces is.
Interessant genoeg kennen we in onze cultuur nog wel een overblijfsel van dat oude systeem: de doopmoeder.
Maar oorspronkelijk had die rol een veel diepere betekenis. In veel oudere tradities was er een vrouw die naast de moeder stond in het leven van een meisje. Soms werd dat een godinmoeder of “godmother” genoemd — niet zozeer in religieuze zin, maar als een vrouw die een belangrijke rol speelde in haar ontwikkeling als vrouw.
Met de komst van het christendom veranderde die rol langzaam. De doopmoeder werd vooral verantwoordelijk voor het religieuze pad van het kind: zorgen dat het meisje gelovig bleef en zich hield aan de regels van de kerk.
Maar de oorspronkelijke rol — een vrouw die een meisje begeleidt in het vrouw-zijn — verdween daarmee grotendeels naar de achtergrond.
Toch is die behoefte nooit verdwenen.
Veel meisjes hebben naast hun moeder een andere vrouw nodig. Iemand bij wie ze zich veilig voelen, iemand die net iets verder van hen af staat waardoor het makkelijker is om vragen te stellen of dingen te delen.
In mijn werk creëer ik eigenlijk precies die rol.
Soms noemen we dat een Moon Mother, soms een Moon Sister, en er zijn nog veel andere woorden voor te bedenken. Maar de essentie is hetzelfde: een vrouw die naast de moeder staat, niet in plaats van haar.
Een fijne gids voor een meisje in een fase waarin ze zichzelf leert kennen als vrouw.
Wanneer we dat weer een plek geven in onze samenleving, wordt de puberteit voor meisjes vaak een stuk prettiger en helderder om doorheen te gaan.
Niet omdat de moeder minder belangrijk is.
Maar juist omdat een meisje gedragen wordt door meerdere vrouwen om haar heen.
Dat wil ik dus precies gaan opvangen met de MoonHood cursus en The Sun and Moon Program.
