Het Pad van vertrouwen

Toen ik zwanger was van mijn oudste dochtertje Hazel, kwam ik op wonderbaarlijke wijze terecht bij een heel fijne caseload-vroedvrouw (solo werkend). Ik had me zo open gesteld voor dit kindje, maar ik wist echt helemaal niets over zwangerschap en hoe de wereld van baren er in deze tijd uitziet — de mainstream baarwereld, zeg maar.

 

We waren op bezoek in een woongemeenschap omdat daar een kamer vrijkwam en mijn geliefde en ik erover dachten daar te gaan wonen. Maar met het recente nieuws van de zwangerschap gingen we toch nog op bezoek, omdat het dierbare vrienden waren. Ik vertelde aan mijn vriendin dat we de kamer niet konden nemen, omdat die niet volstond met een kindje erbij. Ik was pas net zwanger; ik wilde het eigenlijk nog aan niemand vertellen. Daar ligt namelijk een (in mijn ogen onnodig) taboe op. Maar doordat ik het haar vertelde, wees ze me direct op het maken van een afspraak met deze vroedvrouw, die haar ook zo fijn had bijgestaan. It was meant to be.

 

De kennismaking met mijn vroedvrouw was zo fijn en ontspannen. Eigenlijk waren het altijd gezellige, ontspannen gesprekken en hadden we het nooit over dingen die mis konden gaan. Ik was daar dus helemaal niet mee bezig. Ik las destijds wel het boek Vrije Geboorte (aanrader), waardoor ik erachter kwam wat er allemaal gebeurt in de normale geboortezorg en wat een geluk ik had om bij deze relaxte caseload-vroedvrouw te zijn.

 

Later besefte ik me dat haar aanpak de bedoeling had om mij volledig in mijn kracht te laten staan. Niet om mij informatie te ontzeggen, maar omdat die informatie voor mij geen meerwaarde had. Er was immers niets aan de hand om me zorgen over te maken. Dus er werd ook geen angst gezaaid. Ik zweefde totaal op dat pad van vertrouwen.

 

Na de derde maand van mijn zwangerschap gingen we op reis. Het was maart en we wilden de zon zien. We reden met onze Opel Combo, met een matras achterin, naar Cabo de Gata — een prachtig natuurgebied in het zuiden van Spanje. Het was heerlijk om de zon op mijn huid te voelen terwijl mijn kleine babietje rustig binnen groeide.

 

Vrienden van ons waren op hetzelfde moment in Zuid-Spanje en we besloten hen op te zoeken. Zij deed een doula-opleiding, had ik me laten vertellen. We dachten dat het wel leuk zou zijn daar even langs te rijden.

 

Ik had niet verwacht daar een stenen tempel aan te treffen, waar een groepje van pakweg tien vrouwen negen maanden lang een intensieve training deed over alles wat met fysiologische geboorte te maken kan hebben. Dit voelde als mijn pad. Terwijl ik eerder nog niet eens in een vrouwencirkel durfde te zitten, wist ik dat dit mijn pad was.

 

De mooiste adviezen die ik gedurende ons verblijf in die vallei te horen kreeg, gingen over de kraamweek: houd het bezoek lekker buiten de deur. Deze tijd is heilig. Dat bezoek komt later wel. Wat was ik blij met deze raad, die ik echt ter harte heb genomen.

 

Mijn zwangerschap was heerlijk en de bevalling ging zoals ik me had voorgesteld. Thuis, in bad, in een romantische setting. Ja, het was hard werken. Ja, ik had gewild dat ik sommige dingen anders had gedaan. Maar het was mooi en autonoom. Ik was zo trots op mezelf, op ons. Dit bekrachtigde volledig dat ik de opleiding in Spanje (Daaluz) wilde gaan doen.

 

Ik wilde dat pad van vertrouwen delen met andere vrouwen — dus moest ik er zelf dieper in leren.

 

Sindsdien verspreid ik de informatie die ik in mij draag onder zwangere vrouwen. Soms met losse adviezen, maar ook als doula of geboorte coach. Mijn wens is om zoveel mogelijk vrouwen het vertrouwen in zichzelf (terug) te geven, maar ook om als een vertrouwd en kundig persoon aanwezig te zijn wanneer het toch allemaal anders loopt. 

Een bevalling kan in elke setting mooi en bekrachtigend zijn zolang een vrouw voelt dat ze gezien en gehoord voelt en dat ze haar autonomie behoudt. 

.